WebAudit Blog

Kwestionuj tradycje: po co Ci adres e-mail użytkownika?

Robert Drózd — Tue, 24 Apr 2012 08:31:21 +0000

Dziś chciałbym podważyć założenie, bez którego nie istnieje chyba żaden polski sklep internetowy. Aby cokolwiek kupić – czy to z rejestracją czy bez rejestracji w polskich sklepach - trzeba podać adres mailowy. Czy jest to konieczne?

Do sieci trafiła teraz generacja tych, którzy dotąd z niej nie korzystali. „Internetyzuje” się pokolenie naszych rodziców. Moja mama korzysta regularnie z Google, zagląda na Wikipedię, płaci rachunki przy pomocy przelewów online, sprawdza promocje w okolicznych marketach i wyszukuje ciekawe rzeczy na Allegro, choć ich nie kupuje. Maila nie zakłada, bo uważa, że nie jest jej do niczego potrzebny. Z rodziną i znajomymi porozumiewa się telefonicznie. Znam kilka osób w wieku ok. 60 lat, które są w podobnej sytuacji. Korzystanie z internetu to głównie chodzenie po stronach – po co im adres e-mail? 10 lat temu pierwszą czynnością po uzyskaniu dostępu do sieci było założenie skrzynki pocztowej – teraz już tak nie jest.

Na to samo zwraca uwagę twórca portalu dla rolników, który podkreśla, że rolnicy korzystają z Internetu – ale nie tak jak sobie wyobrażamy.

Raczej oceniłbym tą grupę docelową jako nietypową. Która ma swoje specyficzne wymagania bo np. 60% gospodarstw rolnych ma dostęp do Internetu, 80% rolników szuka maszyn, porównuje ceny w Internecie, ale tylko nieliczni korzystają z skrzynki mailowej. Nie ma co liczyć na to, że to się szybko zmieni. I nie dziwię się im, są w ciągłym ruchu, zapracowani i nie ślęczą przy komputerze.

[...]

Serwis pytający rolnika o adres e-mail nie ma szans powodzenia.

Czy sklepy zdają sobie sprawę, że wymaganie posiadania e-maila może być dodatkową barierą? Czy zdają sobie z tego sprawę serwisy społecznościowe?

Co zamiast maila? Najprościej – numer telefonu i hasło do logowania przesłane SMS-em. W przypadku potwierdzania rzeczy istotnych – podobnie jak banki: hasła jednorazowe za pośrednictwem SMS. Jasne, obsługa dodatkowego kanału kosztuje, ale sądzę, że dla części sklepów będzie to opłacalne.

Podobne artykuły:

Polish IA Summit 2012 – udało się! Moje notatki i zdjęcia

Robert Drózd — Mon, 23 Apr 2012 17:14:12 +0000

W paru artykułach zapowiadałem tutaj konferencję Polish IA Summit 2012. Teraz trzeba ją podsumować. Jednym zdaniem – ponownie się udało! Doskonałe wydarzenie, z której zostaje wiele notatek, kontaktów i wrażeń.

Najpierw ogólnie o samej konferencji:

Poziom wystąpień naprawdę wysoki. Pierwszego dnia można się było przyczepić może do dwóch, ale drugiego było już wszystko idealnie. Mieszanka: praktycy i naukowcy była całkiem udana.
Organizacyjnie było całkiem dobrze. Trochę kiepska wentylacja, no i bardzo niewygodne krzesła, przez co po dwóch dniach czułem się jakbym przez ten czas jeździł na rowerze. :-)
Trochę jednak za dużo wystąpień. 30 prezentacji przez 2 dni to ogromna porcja wiedzy. Parę osób ewidentnie nie mogło się wyrobić w 25-30 minutach i widać, że by rozwinęli skrzydła przy 50-60 minutach. Trochę mało przerw, przez co niektórzy (w tym ja) żeby trochę odetchnąć odpuszczali niektóre wystąpienia. Organizatorzy są tego świadomi, w przyszłym roku być może będą aż 3 dni, albo podział na dwie ścieżki. Wolałbym to pierwsze, zawsze mam problem z wyborem na co pójść… :-)

Dodam, że zgłoszenie wysłał też trzyosobowy zespół projektowy autotrader.pl, w którego skład wchodziłem. Nie załapaliśmy się, podobnie jak kilkadziesiąt innych zgłoszeń, ale w sumie dobrze, bo mogłem się skupić na oglądaniu wystąpień, zamiast denerwować przed swoim. :-)

Przegląd notatek

Konferencję otworzył Marc Hassenzahl, który opowiedział o „experience design”.

Doświadczenia pozwalają nam zdefiniować siebie i przynieść sens do naszego życia.
Experience Design to emocje zamiast funkcjonalności i doświadczenia zamiast produktów.
Facebook wygrał, bo jest świetnym narzędziem do zbierania, edytowania (!) i dzielenia się doświadczeniami.
Za wszelkimi doświadczeniami stoją potrzeby takie jak autonomia, kompetencja, stymulacja, popularność, bezpieczeństwo. Trzeba umieć je określić.
Jak mogą się komunikować 12-letni chłopcy? Może przy pomocy elektronicznych poduszek, które przekazują drgania? :-)
Jak z wycieczki za miasto w parę samochodów zrobić doświadczenie? Dać możliwość komunikowania się głosowego między tymi samochodami i wspólną nawigację!

Adam Płona, jeden z twórców serwisu NaTemat.pl, tłumaczył założenia stojące za tym projektem.

Zdecydowano się na ruch całkowicie nietypowy dla polskich portali, mianowicie – nie uznano za konieczne generowania odsłon za wszelką cenę. Zrezygnowano też z reklamowego modelu CPM, który taką inflację odsłon wymusza. Czym to się kończy, można zobaczyć na popularnych portalach, które celują w podziałach najmniejszych artykułów na 15 części.
W NaTemat.pl głównym miernikiem jest czas na stronie.
Cytat: Odwaga to nie naiwność, a zasady, które się łamie trzeba dobrze znać

Iga Mościchowska oraz Barbara Rogoś opowiedziały o testach użyteczności z dziećmi.

Zachowania dzieci są ekstremalne – są szczere aż do bólu, a nieśmiałe dziecko nie odezwie się ani słowem
Liczy się aranżacja laboratorium. Ważne jest usunięcie wszelkich potencjalnie niebezpiecznych przedmiotów (mrożąca krew w żyłach historia z niszczarką), ale nawet takich które dzieci mogą rozpraszać (lustro weneckie). Musi być poczekalnia przystosowana do dzieci, bo co, jeśli poprzednie badanie się przedłuży, albo badany przyjdzie z bratem.
Koniecznie trzeba upewniać się czy dzieci rozumieją słownictwo z aplikacji – np. jedna z dziewczynek nie chciała użyć opcji „edytuj”, bo sądziła, że oznacza to „zlikwiduj”.
Warto się skontaktować z rodzicami następnego dnia – czego dzieci nie opowiedziały na teście, to opowiedzą rodzicom.

Agata Rączewska i Rafał Kocielnik zbadali to czy wizualne dopracowanie prototypów hi-fi oraz lo-fi (opisywałem kiedyś różnice w przypadku makiet) ma praktyczne znaczenie.

Okazało się, że prototypy nie różnią się w takich kwestiach jak liczba komentarzy od użytkowników, liczba znalezionych błędów, czy ocena pod względem estetyki.
Badanie dotyczyło prototypów video, która to forma sama w sobie jest „hi-fi”, tak więc nie przenosiłbym tych wniosków na wszystkie prototypy.
Na blogu jednego z badaczy można zobaczyć filmy. Sam temat był oryginalny – jak zaangażować pracowników biurowca w „zdrowe zachowania”, którym będzie korzystanie ze schodów, a nie z windy?

„Multiplayer UX Design” to prezentacja Marcina Tredera z UX Pin:

Dobry gracz w UX jest jak John Stockton z Utach Jazz – dzięki jego wygrywa się mecze.
Praca UX Designera to „tworzenie produktów dzięki wiedzy o umyśle”. Tutaj ja dodam, że skojarzyło mi się to ze świetną książką Jeffa Johnsona, Designing with Mind in Mind.
Zasada: projektant nigdy nie opuszcza projektu.
Produkt z dobrym UX: spełnia cele biznesowe, zmienia zachowanie i uzależnia.
Cytat: I’m not a wireframer!

Agnieszka Szóstek opowiedziała o swojej perspektywie na nauczanie UX:

Jak to jest, że firmy na świecie biją się o absolwentów uczelni artystycznych, a w Polsce 70% absolwentów tych uczelni nie ma pracy w zawodzie? Odpowiedź Agi: uczelnie kształcą koneserów sztuki, a nie projektantów.
Na studiach, które obecnie prowadzi czyli School of Form są 4 główne kierunki (Industrial, Communication, Fashion, Domestic), ale pierwszy rok poświęcony jest na zapoznanie się ze wszystkimi. Co się okazuje? Na początku większość studentów chciała uczyć się projektowania mody – po pierwszym roku każdy znalazł swoją niszę i okazało się, że wybierali zupełnie inne kierunki.
Cytat: Jeśli coś jest nowym problemem – może wymagać nowego podejścia. Stary problem – takiego podejścia wymaga.

Wiesiek Kotecki pokazał różne formy na uruchomienie myślenia wizualnego w projektowaniu.

Podał przykład znanego „Business Model Canvas”, który można przenieść na myślenie o UX.
Inny przykład komunikacji to UX Canvas – dla znających portugalski.

Piotr Król i Małgorzata Wachniewicz opowiedzieli o serwisie „Na żywo” z gazeta.pl, dzieląc się też uwagami na temat projektowania w korporacji:

Warto się skupić nie na „przeciętnych użytkownikach” (którzy jak wiadomo nie istnieją), ale na power userach – to jest grupa startowa, która napędza produkt.
Kluczowa jest komunikacja między ludźmi z różnych działów firmy, którzy w korporacji mogą nawet nie wiedzieć jak wyglądają i to nie jest dobre.
Cytat: Na piwo warto iść na początku, a nie na końcu projektu.

Milan Guenther opowiadał o „Strategy Experience Design”:

Niestety nie byłem na całej prezentacji, ale są slajdy
Problemem wielu firm są projekty będące następstwem jakiś trendów, ale nie rozwiązujące żadnego problemu (chcemy zrobić aplikację mobilną, ale nie wiemy po co!)

Maciek Lipiec przedstawił najważniejsze trendy w dzisiejszym UX:

Service design – coraz bardziej posunięta „serwisyzacja” produktów, czyli zmiana w usługi. Przykładowo Amazon, który nie sprzedaje samych e-booków, a raczej usługę ich dostarczania i doświadczenia w różnych środowiskach.
Cross-channel design – konieczność spójności w ramach całego systemu. Błąd powtórzony w jednym kanale może się zemścić gdzie indziej, przykładowo ikony w Centrum Nauki Kopernik – niezrozumiałe w jednym kontekście będą problemem także w innych.
Information shadows – czyli informacje powiązane z „mądrymi obiektami” jak je określa Mike Kuniawski w książce „Smart Things”. Są to np. kody QR czy RFID.
Ubiquitous computing (ubicomp) – upowszechnienie komputerów, które trafiają do przedmiotów codziennego użytku. To już się dzieje. Polacy posiadają 51 milionów kart SIM, a podobno 40% telefonów (nowych?) to smartfony. Bliska jest przyszłość w której opakowanie po lekarstwach zamawiać będzie za nas nowe opakowanie.
Cytat: web designers should become designers (Don Norman)

Konferencję zakończył Jeff Parks, który w inspirującej przemowie stwierdził, że jako projektanci musimy przekraczać granice geografii, polityki i kultury, a jednocześnie pamiętać o tym, jak różni wszyscy jesteśmy.

Podsumowując – były to doskonale spędzone dwa dni. Żałuję, że z niewyspania nie mogłem uczestniczyć w after-party pierwszego dnia (gdy musiałem się urwać pod koniec), za to spotkanie w mniejszym gronie wyszło dnia następnego. :-) Warto wybrać się za rok. Ponieważ tematyka „architektury informacji” nie do końca już odpowiadała wszystkim wystąpieniom, w przyszłym roku będziemy mieli UX POLAND.

Galeria

Parę zdjęć z drugiego dnia:

Wszystkie zdjęcia umieściłem na Facebooku oraz na Google+. Polecam też zdjęcia Kasi Krusiec.

Podobne artykuły:

13 UX Book Club – „Prostota i użyteczność” już 25 kwietnia

Robert Drózd — Fri, 20 Apr 2012 21:29:27 +0000

Po kolejnej trzymiesięcznej przerwie zapraszamy na 13. już warszawski Klub Użytecznej Książki.

Omawiamy tym razem książkę „Simple and Usable” wydaną w Polsce przez Helion jako „Prostota i użyteczność”. Podstawową jej ideą jest upraszczanie jako metoda projektowa. Istnieją cztery główne sposoby upraszczania: usuwanie, ukrywanie, reorganizacja i przenoszenie. Przed spotkaniem zastanówcie się, jak każdy z nich można zastosować dla znanych nam interfejsów.

Na stronie autora, pojawił się, jeszcze przed wydaniem książki konkurs na upraszczanie pilota do DVD, który może mieć kilkadziesiąt przycisków.

Informacje organizacyjne:

Data: 25 kwietnia 2012 (środa) o godzinie 18.00.
Miejsce: budynek Agory, ulica Czerska 8/10, sala P108 (na parterze, ale wejście z boku po prawej, nie to główne). W recepcji trzeba powiedzieć, że się przyszło na UX Book Club.

Zapraszam do zapisów na Facebooku, albo na Goldenline. Reaktywowałem też grupę na Facebooku, jednak jest większa szansa, że zaglądacie tam niż na GL. :-)

O czym warto pamiętać:

Założeniem spotkań „UX Book Club” jest to, że każdy przeczyta książkę (albo przynajmniej spróbuje) i na spotkanie przyjdzie z paroma wnioskami, którymi się podzieli. Na przykład – dwie rzeczy, które wyniosłem z książki i jedna, z którą się nie zgadzam.
Oczywiście NIE wymagamy, aby każdy był specjalistą od UX, ale zakładamy że interesuje Cię tematyka książki na tyle, żeby samemu mieć na jej temat zdanie.
Udział jest nieodpłatny, uczestnicy mogą (ale nie muszą) dołożyć się do funduszu pizzowego na koncie 17 1140 2004 0000 3402 5257 9034.

PS. Jest to kolejne spotkanie, któremu patronuje CHI Polska, czyli polskim oddział ACM SIG CHI, grupy zainteresowań na temat interakcji człowiek-komputer. Dziękuję też Piotrowi Królowi z Agory za pomoc w organizacji sali.

Podobne artykuły:

Architekt informacji – zawód regulowany

Robert Drózd — Tue, 17 Apr 2012 09:12:36 +0000

Autorem poniższego tekstu jest Krzysiek Kowalkowski.

Zapytałem znajomych architektów informacji (to znaczy projektantów interfejsów) czy chcieliby, żeby wprowadzić licencje zawodowe dla ich zawodu. Oczywiście ‚pojechali’ po mnie straszliwie, twierdząc że pomysł jest idiotyczny, poroniony, i żebym sobie jaj nie robił. Tymczasem ja nie poddałem się i postanowiłem wciągnąć ich, w krótką dyskusję. A oto efekty i wizja regulacji zawodu Architekta Informacji.

Założyliśmy Ogólnopolskie Stowarzyszenie Architektów Informacji (OSAI) – na wszelki wypadek ‚ogólnopolskie’. Ja zostałem oczywiście Przewodniczącym, powołaliśmy też wiceprzewodniczących i skarbnika. Najważniejsze to wydaliśmy sobie Licencje Zawodowe z numerami 1 do 5. Ustaliliśmy, że do OSAI będziemy przyjmować innych członków, architektów informacji na podstawie pisemnego i ustnego egzaminu. Jesteśmy w trakcie tworzenia zakresu wiedzy i umiejętności, które trzeba posiadać, aby zdać taki egzamin. Jeden z nas założył od razu firmę, zajmującą się szkoleniami dla Architektów Informacji, przy okazji organizuje kurs na Architekta Informacji. Ponieważ taki kurs i egzamin nie jest prosty, dogadaliśmy się z jednym z wiodących banków, aby przygotował ofertę kredytową na sfinansowanie takiego kursu oraz egzaminu.

Ustaliliśmy, że w OSAI jednocześnie możemy wydać maksymalnie 100 licencji zawodowych (jeśli przychody z kursów i egzaminów będą niewystarczające to zwiększymy ten limit) – nie chcemy, aby nasi klienci byli obsługiwani przez niekompetentnych Architektów Informacji. Wolimy, żeby było nas mniej, ale by jakość świadczonych usług była wyższa. Ponieważ liczymy, że zgłosi się do nas więcej niż 100 chętnych, to stworzymy listę rezerwową (obecność na tej liście będzie kosztowała niewielką kwotę – miesięcznie).

Aby zostać licencjonowanym Architektem Informacji należy przejść kurs lub ukończyć studia wyższe z zakresu projektowania (tutaj jesteśmy dogadani z 3 szkołami wyższymi, które z nami współpracują, i które mają odpowiednie uprawnienia). Następnie należy zgłosić się na egzamin. Opłata za egzamin jest bezzwrotna, ale jednorazowa. Koszty są wysokie, ale ma to na celu odstraszenie osób, które de facto nie znają się na projektowaniu. Następnie należy zdać egzamin pisemny oraz ustny przed komisją złożoną z pięciu członków OSAI, którzy posiadają najwyższy numer licencji. Wszyscy Architekci, którzy zdobędą licencję zostaną przyjęci do OSAI. Dzięki czemu będą (jako jedyni w Polsce) mogli świadczyć usługi polegające na projektowaniu interfejsów, czy badań z użytkownikami. Oczywiście członkowie OSAI muszą zadbać o finansowanie instytucji, do której należą i która dba o interesy swych członków, więc poprosimy ich o wpłacanie co miesięcznej opłaty członkowskiej na rzecz OSAI.

Obowiązkowym narzędziem pracy każdego architekta informacji jest oczywiście Axure, Camtasia oraz komputer firmy Apple. OSAI jest jedynym i wyłącznym dystrybutorem Axure na Polskę. W związku z tym, że cena takiego oprogramowania jest dość wysoka, więc dbając o bezpieczeństwo członków OSAI przygotowaliśmy atrakcyjną formę finansowania zakupu oprogramowania i sprzętu Apple. OSAI ma też partnerstwo strategiczne z oficjalnym dystrybutorem komputerów tej marki na Polskę.

Po chwili przypomnieliśmy sobie, że należy też zadbać o naszych klientów – czyli firmy korzystające z usług Architektów, więc każdy Architekt będzie musiał być ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej za prowadzone przez siebie projekty. Ubezpieczenie takie będzie oferował ubezpieczyciel, z którym podpisaliśmy umowę na wyłączność.

Dzięki takiej regulacji zawodu dbamy o interesy naszych klientów, którzy mają pewność że podpisywane przez członków OSAI projekty są bezpieczne, zgodne z najwyższymi standardami projektowania interfejsów na świecie oraz to, że tylko dzięki nam przyniosą klientom tak ogromne zyski.

Ufff.

Tak roztoczona wizja spowodowała, że wszyscy moi znajomi zmienili natychmiast zdanie na temat regulacji zawodu Architekta Informacji. Regulacja jest potrzebna i obiecujemy, że będziemy lobbować w Sejmie, za regulacją także i tego zawodu. Jako członkowie OSAI łączymy się jednocześnie w bólu z innymi osobami uprawiającymi zawody aktualnie regulowane, a które rząd pragnie zderegulować.

Podobne artykuły:

Polish IA Summit – bilety wyprzedane, ale jest stream i darmowy dzień dla ludzi na literę S.

Robert Drózd — Mon, 16 Apr 2012 17:53:28 +0000

Zapraszałem parę tygodni temu na Polish IA Summit. Bilety na konferencję już się wyprzedały, nic w tym dziwnego, skoro program jest rzeczywiście bardzo mocny. 19 i 20 kwietnia czeka nas sporo wiedzy.

Jeśli ktoś się nie załapał, są jeszcze dwie opcje:

Po pierwsze, dostępny będzie streaming z całej konferencji. Płatny – w cenie 199 zł (możliwość kupna od wtorku od 14:00). To trochę bardziej budżetowa opcja, no i okazja do uczestnictwa zdalnego.
Po drugie, jeśli jesteś studentem, albo startupowcem, możesz zapisać się na specjalną sesję „UX for Startups & Students”, która rozpocznie się w środę 18 kwietnia o godzinie 12. Będzie 8 wystąpień specjalnie pod „początkujących”. W przeciwieństwie do konferencji ta sesja będzie bezpłatna, trzeba tylko wypełnić formularz na stronie konferencji. W formularzu trzeba podać adres mailowy z domeny swojego startupu, lub uczelni, co pozwoli zweryfikować prawo do uczestniczenia w sesji.

http://www.webaudit.pl/blog/2012/polish-ia-summit-2012-szykuje-sie-nokaut/

Podobne artykuły:

„Twój koszyk jest pusty” – najpopularniejszy błąd polskiego e-commerce?!

Robert Drózd — Tue, 10 Apr 2012 10:11:57 +0000

Od jakiegoś czasu składam sobie nowy komputer stacjonarny. Na razie wirtualnie. Wchodzę do sklepów, wybieram komponenty, sprawdzam ile kosztuje całość i … daję sobie czas do namysłu.

Z małych, tanich sklepów komputerowych już się wyleczyłem. Wybrałem więc Morele oraz Agito. Przynajmniej jest szansa że wyślą. W obu mam konto i jestem zalogowany. Dodałem wszystko do koszyka, obejrzałem podsumowanie i tyle. Wracam dnia następnego. Loguję się. Koszyk jest pusty.

WTF?!

Ano tak. Czołowe polskie sklepy komputerowe nie przywiązują zawartości koszyka do użytkownika, a po prostu do sesji, która sobie po jakimś czasie po prostu wygasa. I co z tego, że w koszyku miałem 8 części za parę tysięcy złotych i że szukałem ich wcześniej przez kilkadziesiąt minut?

Oba sklepy mają mechanizmy zapamiętywania – Agito przechowalnię, Morele możliwość zapisania całego koszyka. Ale jeśli tego nie zrobię przed opuszczeniem serwisu – żegnaj koszyku.

A wystarczy popatrzeć na to co robi Amazon, który przechowuje zawartość koszyka na stałe. Bo przecież moje comiesięczne zamówienie płytowe z Amazon UK kompletuję przez parę tygodni – jak coś znajdę ciekawego – to dodaję, gdy zbierze się wartość uprawniająca do darmowej wysyłki – zamawiam.

Podobnie zresztą w innych sklepach. Wystarczy rzut oka na statystyki, aby zobaczyć, że kilkadziesiąt procent kupujących zamawia dopiero podczas drugiej, trzeciej – i kolejnej wizyty. Kązdy to może sobie sprawdzić w swoim sklepie, jeśli ma Analytics: Conversions » E-commerce » Time To Purchase » Visits to Transaction.

Dlaczego sklepy strzelają sobie w stopę zapominając zawartość koszyka?!

Słyszałem zabawne argumenty – że ktoś wróci po miesiącu i nie będzie pamiętał, że coś dodał i uzna, że to sam sklep coś mu wrzuca do koszyka. To jest naprawdę niepoważne. Mamy usuwać informacje, które podał nam sam użytkownik tylko dlatego, że może nie pamiętać?

Nasze życie (i życie naszych klientów) jest dzisiaj coraz bardziej pofragmentowane. Robimy coś przez 10 minut, wracamy do tego 3 godziny później. Albo dnia następnego. Od systemów z których korzystamy oczekujemy ciągłości – właśnie dlatego wątek wiadomości na Facebooku jest jeden, nawet jeśli dyskusja trwa od miesiąca.

Ciągłość doświadczenia użytkownika ma absolutny priorytet. Nigdy nie powinniśmy zmuszać kogoś do robienia czegoś dwa razy – na przykład podawania tych samych danych, albo dodawania czegoś do koszyka. Ilu klientów będzie posłusznie robiło ponownie to samo, a ilu machnie ręką i wybierze inny sklep? Dlatego w swoich audytach taki błąd klasyfikuję jako krytyczny – bo powoduje on ogromną frustrację użytkownika i przy konkukrencyjnym rynku – zniechęca do korzystania ze sklepu.

A sposób na „stare” koszyki też jest – jeśli mamy klientów z zanikami pamięci, to można np. po 7 dniach przenosić zawartość do przechowalni. Choć wydaje mi się, że wystarczy informacja „Dodano 4 kwietnia 2012″ – i załatwione.

Podobne artykuły:

[Prima Aprilis] Minister Boni promuje użyteczność

Robert Drózd — Sun, 01 Apr 2012 10:28:01 +0000

Ministerstwu Administracji i Cyfryzacji weszło już w krew wysyłanie korespondencji w piątkowy wieczór. Gdy zobaczyłem więc o godzinie 18 wiadomość z domeny mac.gov.pl, nie byłem nawet zdziwiony. Tym razem bez załącznika w skanie, a po prostu zwykły e-mail. Poza mną, w kopii zobaczyłem kilkanaście innych osób – wszystkie z polskich firm zajmujących się użytecznością.

Co minister Boni od nas chce? Z maila wynika, że chce nas wynająć!

Ministerstwo zalały zgłoszenia na temat problemów z korzystaniem z polskich stron, szczególnie rządowych, które nasilają się, im bliżej Euro.
Polska wdroży (wreszcie!!!) normę ISO 9241-1998, która reguluje standardy ergonomii m.in. w systemach informatycznych.
Minister pragnie przeprowadzić kilka przetargów, w wyniku których zbadanych zostanie 60% największych polskich serwisów internetowych. W bardzo podobny sposób niedawno PFRON zlecił badanie dostępności kilkuset serwisów administracji publicznej.
Środki na badania zapewnia Unia Europejska w ramach programu eEurope.
Wyniki badań mają być dostępne w domenie publicznej i opublikowane jednocześnie na stronach MAC oraz w serwisie Wikiźródła.

Tak minister pisze w podsumowaniu:

Nauczeni przez sprawę ACTA zdaliśmy sobie sprawę, że serwisów internetowych nie można już pozostawiać kompetencji urzędów. Takie zlecenie to będzie wielki krok w stronę otwarcia się na potrzeby internautów.

Wczoraj wśród polskich specjalistów trwały intensywne konsultacje co zrobić z tym fantem. Jest to wspaniała informacja, pytanie tylko czy podołamy. Freelancerzy się łączą, dlatego ja np. dołączę pewnie do konsorcjum organizowanego przez koleżanki z Witflow, które napisały także o tej sprawie na swoim blogu. Jeśli to dojdzie do skutku, czeka nas pracowity rok. Szczęśliwy, kto wybrał np. studia podyplomowe na SWPS (gdzie, swoją drogą, wykładałem tydzień temu) – praca będzie od ręki.

Aktualizacja: niestety, jeszcze nas nie zauważono. Ale i tak mamy dużo roboty. ;-))

Podobne artykuły:

Inteligo i kolumna o której zapomniano

Robert Drózd — Tue, 27 Mar 2012 09:34:06 +0000

Dostałem zaproszenie na urodzinową konferencję mBanku, nie wiem w sumie dlaczego, bo żaden z moich blogów o finansach nie traktuje, ale mogłem sobie uświadomić, że z banków internetowych korzystam już od 11 lat. Zaraz po starcie mBanku, założyłem sobie w nim konto, parę miesięcy później w Inteligo. O ile mBank stał się moim głównym kontem, to z Inteligo korzystałem przede wszystkim z racji na możliwość płatności kartą w Internecie. Dziś niemal każda Visa Electron pozwala na płatność np. w Amazonie, ale wtedy Inteligo stanowiło wyjątek.

Co było charakterystyczne dla wszystkich kont osobistych w 2001? Wysokie oprocentowanie! Konto osobiste mogło dawać 15% odsetek, a oszczędnościowe nawet 17%. To już jest dawno historią. Większość ROR-ów ma oprocentowanie zerowe, a jeśli już jakieś, to tak symboliczne, że aż śmieszne.

Przechodzę wreszcie do tematu. Inteligo odpaliło dzisiaj nową wersję systemu transakcyjnego. I oto co widzę? Relikt przeszłości! Kolumnę „Naliczone odsetki”, która miała sens w roku 2001, ale w roku 2012 wyłącznie irytuje.

Dwa grosze odsetek od paruset złotych – cudownie. Za 2 lata kupię sobie bułkę kajzerkę.

Dlaczego tę kolumnę pozostawiono? Tutaj mam rachunek ROR – ale pewnie jeśli ktoś posiada konto oszczędnościowe i na nim poważniejszą sumę, te odsetki są wyższe. Ale ja nie mam, bo Inteligo wciąż jest dla mnie kontem zapasowym do obsługi karty płatniczej. Czy zatem jest sens, abym tę kolumnę widział?

Inteligo może fakt takich śmiesznych odsetek wykorzystać sprzedażowo. Obok tych dwóch groszy mógłby się np. pojawić link „Jak zwiększyć odsetki”, prowadzący do strony ofertowej konta oszczędnościowego, z której od razu część pieniędzy z ROR mógłbym przelać na takie konto. Gdyby było to możliwe za pośrednictwem 2-3 kliknięć, wielu klientów by pewnie część kasy przelewało na drugie konto.

Czy taki przypadek (klient z zaledwie jednym ROR-em) pojawił się na biurku projektantów interfejsu Inteligo? Nie wiem. Sam czasami popełniałem ten błąd, współprojektując kiedyś serwis transakcyjny pewnego banku – ekran główny zawierał zawsze kilka kont, tak jakby klient od razu zakładał wszystkie możliwe. Tymczasem prezentacja informacji na ekranie startowym musi uwzględniać przynajmniej trzy stany:

„blank slate” – czyli podstawowy ekran świeżo po rejestracji w systemie. Czyli albo nie mamy jeszcze niczego (żadnej dodanej reklamy, wystawionej aukcji, dodanego artykułu) i musimy wykonać pierwszy krok, albo mamy widok domyślny (po założeniu jednego konta w banku). Ekran musi pokazywać to co mamy, ale także dalsze kroki w systemie. Rzecz jednak w tym, że np. w moim przypadku zakres usług Inteligo, z których korzystam nie zmienił się przez 11 lat! Tak więc ten „ubogi” ekran u niektórych pozostanie na stałe.
(o „blank slate” można poczytać np. w książce Getting Real z 37 Signals)
„casual user” – czyli jedno konto, jedna lokata, jakiś kredyt. Takich „casual users” może być wielu, tyle ile nam wyjdzie person podczas projektowania.
„power user” – który pozakładał sobie 5 lokat, 3 konta oszczędnościowe (m.in. w euro), a dodatkowo kupił obligacje, zapisał się na konto emerytalne, do tego ma hipotekę i dwie karty kredytowe do spłacenia.

No i dla każdego z tych stanów musimy zwrócić uwagę, czy na pewno wszystkie informacje są potrzebne. Może niektóre mają znaczenie tylko w kontekście? Po co na przykład podsumowanie środków na wszystkich kontach, jeśli mam tylko jedno konto? Może zamiast tego warto umieścić informację o kolejnych możliwościach sprzedaży? Z drugiej strony „power user” może zostać przytłoczony nadmiarem pewnych informacji i nie zauważyć np. że mu przelano zwrot podatku, albo że się lokata kończy.

Jasne, nie wszystko jesteśmy w stanie przewidzieć i sprawdzić, dlatego gdy już uruchomimy serwis, trzeba przyglądać się jakie są podstawowe „konfiguracje” użytkowników, jak dla tych konfiguracji wygląda ekran i zastanawiać, czy coś możemy zrobić lepiej.